Kendo

 

Kendo (Droga Miecza) w dzisiejszych czasach przeważnie błędnie postrzegane tylko jako sport lub sposób rekreacji, tak naprawdę jest sztuką walki wywodzącą się z Ken Jutsu tradycyjnej Japońskiej szermierki o ponad tysiącletniej historii, wielokrotnie sprawdzanej na różnych bitewnych polach.

 

 

Pierwsze wzmianki o szkołach Kendo i ich „nowej” filozofii kładącej nacisk na stronę etyczną i moralną, pojawiają się już w XVII w. Są to czasy rządów klanu Tokugawy i względnego spokoju. Wtedy to za sprawą kilku niezależnych nauczycieli szermierki w celu podniesienia efektywności i realności treningu zaczyna się zastępować ostre miecze stalowe – Katany i drewniane – Bokkeny, bambusowymi witkami wiązanym razem czyli substytutem miecza – Shinai (Nakanishi Chuta poł. XVIII w.), a ciało zabezpiecza ochraniaczami – Bogu (współczesna nazwa zbroi). Pozwalało to na prowadzenie nadal bardzo realnego treningu walki nawiązując do idei Ken Jutsu z równoczesnym zachowaniem zasad bezpieczeństwa, ograniczając do minimum kontuzje jakie zdarzały się dość często wcześniej.

 

Nie bez przypadku w tej „nowej” dyscyplinie zastępuje się też przyrostek Jutsu (sztuka, praktyczna umiejętność) na Do (droga) chcąc podkreślić głębszy znaczenie treningu (szkoła Abe XVII w.) jako drogi do samodoskonalenia – wpływ Buddyzmu i kodeksu Bushido – gdzie współćwiczący nie są wrogami lecz partnerami treningowymi dzięki którym mamy możliwość poznać ograniczenia i słabości własnego ciała. Trening Kendo jest ciężki i wyczerpujący tak by móc sprawdzić swój charakter i osiągnąć biegłość we władaniu mieczem co można zweryfikować w trakcie walk na kolejnych egzaminach lub turniejach.