Aiki Ju Jutsu

 

Aiki Ju Jutsu uchodzi za jedną z najstarszych koncepcji samoobrony pierwotnie nauczaną i wykorzystywaną przez Bushi – wojowników Japońskich. Były to przeważnie techniki ostatniej szansy, które stosowano w momencie utraty lub niemożności użycia broni (miecza, włóczni, łuku itp.) będącej podstawą oręża średniowiecznego żołnierza. Jedną z najstarszych szkół tego systemu przetrwałą do dziś jest Daito Ryu przez niektórych uważane także za „korzenie” Aikido.

Shihan Jhonny Bernaschewice (Belgia) mając podstawy z zakresu Gendai-budo (współczesnego budo) tzn. Karate, Judo i Aikido rozpoczął naukę u sensei Takedy poznając techniki Daito Ryu Aiki Jutsu. Na bazie zdobytych umiejętności, posiadając tytuł Shihan (profesor, nauczyciel godny naśladowania) stworzył w 80 latach XX wieku własny system – szkołę Chi Ryu Aiki – Jujitsu i powołał Federację Geido Tao Chi Kihon (F.G.T.Ch.K) z siedzibą w Belgii gdzie wybudował Hombu Dojo Chi Ryu (kwaterę główną szkoły). Nawiązuje w niej do Ko-budo (starego budo) za sprawą nauczanych technik oraz etykiety odzwierciedlającej ducha
i umysł Japończyków. Nazwa szkoły i emblemat (Kamiza) podkreśla związki z chińską filozofią TAO (szukania harmonii przeciwstawnych energii Yin i Yang).

 

Shihan Rafał Tokarczyk po nominacji w Hombu Dojo na Ambasadora szkoły założył w 2001 roku Podhalańską Grupę  Chi Ryu. Należy ona do jednej z kilku grup Chi Ryu w Polsce, w której są nauczane techniki walki bez broni lub z jej wykorzystaniem, chodzi tu głównie o umiejętność posługiwania się Kataną – mieczem lub Jo – kij średni, a także brońmi Okinawa Kobudo.

 

W Aiki – Jujitsu szkoły Chi Ryu techniki podzielone są na grupy, wykonywane w trzech pozycjach: stojącej, klęczącej i parterze. Na każdym z poziomów Kyu (stopni uczniowskich) występuje 10 technik podstawowych. Każdą z technik tworzy kombinacja kilku do kilkunastu ruchów, których złożoność zależy od posiadanego stopnia. Techniki ćwiczy się w formie Kaho (zaaranżowanych układów z partnerem) tzn. na z góry określony atak odpowiadamy określonymi schematami obrony. Poziom zaawansowania ćwiczących pozwala na łączenie poszczególnych technik, co daje możliwość licznych wariantów obrony na różne ataki. Wielość powtórzeń danego schematu wywołuje automatyczną reakcje obronną nastawioną na zaskoczenie napastnika przez przejęcie inicjatywy w momencie zagrożenia co jest istotą technik samoobrony.